zaterdag 29 augustus 2009

Wij waren helden

Ben je geboren voor 1969? Verder lezen!
Na 1969 geboren? Aftaaien, dit begrijp je toch niet...

Hoe is het mogelijk dat wij geboren in de jaren 50, 60 en 70 nog leven? Volgens de theorieën anno 2009 zouden we reeds lang dood moeten zijn...

Waarom?


  • Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
  • Boven aan de trap was er geen hekje, wie te ver ging donderde naar beneden. Als je wakker werd in een bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het opmerkten.
  • Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflesjes konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je er met je vingers tussen zat waren ze weg.
  • Op de fiets zat je achterp met je kont op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een brommer, laat staan op een fiets.
  • Water dronken we uit de kraan, niet uit een PET-fles. Kleur- en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben want zo rood, groen of geel de limonade toen was, zie ik nu echt niet meer.
  • Een kauwgum legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat van bank, met zo'n heelijk gevaarlijk klep eraan.
  • Schoenen waren vaak al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Die had geen versnellingen en als je band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
  • We kwamen pas naar huis als de straatverlichting aan ging. Niemand wist waar en met wie we waren, we hadden geen GSM mee! Het bos of het park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjes of allochtonen verzamelplek.
  • Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe. Je hoefde niet aan te bellen, een afspraak te maken, te SMS-sen, facebooken of twitteren. Er ging ook geen volwassene met je mee.
  • We aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
  • Wij hadden geen Playstation, Nintendo, Wii, 70+ digitale televisiezenders, dvd's met surround sound, eigen TV's, laptopcomputers of draadloos internet. Wij hadden vrienden!
  • Om zes uur 's avonds. Dan zag je op TV naar een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje voor een ander zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Je pa bepaalde wat en hoe laat je daarna nog beeldbuis keek.
  • We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ongelukken en soms kreeg je er zelfs nog een extra pak slaag voor.
  • Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
  • Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen. We bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
  • We voetbalden op straat, alleen wie goed was mocht mee doen. Wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.
  • Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar over en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.
  • We smeerden onze boterhammen zelf, met een grotemensen-mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen. Als je de korstjes niet opat had je een beetje meer honger de rest van de dag.
  • Wij gingen met de fiets naar school. Door weer en wind maar ook in de winter.
  • Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide of ze bracht je naar de hoek van de straat, was je een watje.
  • Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je op te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
  • Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan.
Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico's durven nemen en instaan voor de gevolgen.

Hoor jij ook daar bij ? Hoedje af!
Wij zijn immers helden...

Geboren na 1969 ? En blijven doorlezen? Dan ben je stronteigenwijs!
Maar weet je ook es wat en wie echte helden zijn...

De helden van de zomer 1984 schreven een kwarteeuw geleden geschiedenis aan de Belgische kust. Gedenkwaardige dagen volgens de oldschool spirit zoals hierboven beschreven.
Noem ons: scharrelkids on memory lane!

donderdag 27 augustus 2009

On-Verzilverde bruiloft

Hadden we dit vandaag een kwarteeuw verder verwacht, durven hopen, levend en wel mogen beleven? Neen, tijdens de eerste drie jaar van onze relatie moest de vrouwelijke zijde nog 'scheiden-in-drie-stappen' van haar eerste en meteen mislukte huwelijk. Ikzelf had nog een diploma te halen en legerdienst was nog steeds niet afgeschaft...
Iedereen van de familie hoopte heimelijk op een breuk tussen ons. Want voor het oog van de mensen kon deze relatie niet. Men bestempelde ze als verkeerd wegens leeftijdsverschil, de maatschappelijke status van een scheidende vrouw, een student zonder diploma, zonder werk en inkomen en bovendien nog steeds geen man geworden vanwege een nog te vervullen (leger)burgerplicht, ....
Kortweg , alle troeven waren aanwezig om te volharden volgens de niet-standaard-regels-des-levens: ongehuwd samenwonen zonder kinderen. Vandaag om 17:15 uur 25 jaar!
En zie, iedereen die toen ons scheef bekeek, schande sprak is zelf ondertussen in de voorspelbare val van deze maatschappij getrapt: van huisje-tuintje-kinderen, naar de carrièrecultus met burn-outs, over de midlife crisis met (v)echtscheidingen. Iedereen die toen het hardst schreeuwde op de barricade van de kerktoren mentaliteit beloonde zichzelf met een koekje van eigen deeg.
Koppigheid siert dachten we: dus vandaag geen zilveren feest met veel blabla of blingbling; gewoon gewoon of anders gezegd: Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.

Hadden we geopteerd voor een feestje met toeters en bellen, dan kon je alvast volgende originele openingsdans van ons verwachten!  Kwestie van ... neem jezelf niet te serieus, anderen doen/deden dat ook niet ...

dinsdag 25 augustus 2009

Virtueel Vliegen

Zo'n lijnvlucht als eergisteren, van Venetë naar Brussel stelt niks voor: binnen 90 minuten zet je terug voet op (thuis)aarde. Ook gezellig zijn de vliegtuigtypes voor dit soort trajecten: klein maar fijn die ARJ van British Aerospace.


Snel even boven Manhattan in NYC vliegen? Het kan hier virtueel, knap gemaakt door de Australische firma Pixelcase. Snuffel maar es verder in het portfolio... Alles wordt dan even down under!

zondag 23 augustus 2009

Mare Nostrum (epiloog)


In Italië heb je het gezegde 'vedi Napoli e poi muori', of dat je eerst Napels gezien moet hebben voordat je dood gaat. Men bedoelt hier mee dat je wordt overdonderd door de schoonheid en hectiek van de stad. Al wordt er ook gezegd dat Napels zo'n gevaarlijke en chaotische stad is, dat het je dood wordt.

Zou dit ook gelden in Venetië vroeg ik me gisterenavond af toen we na het laatste diner afscheid namen van Pasek Sunatra, onze Indonesische ober van tafel 502 in restaurant L'Oleandro?

Geen middernachtbuffet meer na het koffers pakken, wel een laatste lange nachtwandeling over de verlaten bovendecks.

Mijn nacht is kort en de dag is er vroeg. We wuiven onze stateroom 5014 samen met de Puerto Ricaanse kamerjuf Judith hartelijk uit en ontbijten bij zonsopgang met een ontwakend Venetië als voorbijschuivend decor.

Ter hoogte van Punta Sabbioni komt onze Pilot aan boord, navigeert ons doorheen het St. Nikolo Canal richting het Piazza San Marco en de ingepakte brug der zuchten. Hier ademt geschiedenis, cultuur en kunst tegelijkertijd.

Onze escorte van bijna één uur doorheen het Giudecca Canal eindigt waar we vorige week begonnen waren in de Venezia Terminal Passeggeri waar we onze bagage in bewaring geven.

Elk einde is steeds een nieuw begin en een vaporetto of waterbus dropt ons downtown af in voor een tweede snelle meet & greet. 

Als je niet van drukte houdt moet je dus zeker niet naar Venetë want de stad is echt druk en levendig op zomerse zondagen. Zeker als de vuilnismannen die dag van dienst zijn als extra couleure locale.

Deze sprookjesstad op palen is gegrondvest op zo'n 100-tal eilandjes in een laguna. De voormalige dogenstad en zeegrootmacht valt daarom geregeld ten prooi aan overstromingen en het is een constante bron van zorg om de verzakking van de stad te voorkomen. Niettemin lijkt ze onverwoestbaar charmant.

Tot de 18e eeuw was Venetië een internationale handelsgrootmacht en het middelpunt van de wereld. De combinatie van macht en geld heeft zijn weerslag gehad op de kunst en cultuur die rijkelijk aanwezig zijn. Tussen de 700 paleizen, 150 kerken, kloosters en diverse musea ontdekten we een Vlaamse bekende kunstguru: Koen Vanmechelen boert goed met zijn Cosmopolitan Project.

Een stadsbeeld beheerst door zowel gotiek, renaissance als barok neemt je gevangen: marmeren gevels, schitterende palazzi, pittoreske doorkijkjes, afbladderende muren, galante gondels, de geur van troebel water en rottend pleisterwerk ... in contrast met dure merkwinkels of dito (4.50 €) koffie.

Na dit vrij dure bakje troost aan de Ponte De Rialto keren we via het Centro Storico per watertaxi terug naar de Bacino Stazione Marittime. Ondertussen zag ik vanuit m'n vliegtuigraampke dat (onze) Musica gezelschap gekregen had van zowel Serena, de Oosterdan als van de Ocean Village Two en kon het klaverjassen op zeemijlen beginnen.

Wij hadden toen o.l.v. captain Raffaelle Pontecorvo reeds 1949 nautical miles (3610 km) in de zeebenen gecruised. Tijd om naar huis te vliegen, om memories te conditioneren, om weg te dromen van een volgend avontuur, ... 
... te land, ter zee of in de lucht?

zaterdag 22 augustus 2009

Mare Nostrum (7)


Uitslapen doe je thuis, op vakantie ben je veelal vroeg uit de veren: today sunrise at 6:02 am - sunset at 7:48 pm. We winnen één extra uur vanwege verschillend (zomer) uur tussen het Griekse Elliniki´ Dimokratía en de Republika Hrvatska of kortweg Kroatië. Vandaag te gast in Dubrovnik, de bijna meest zuidelijke Dalmatische havenstad.


Voorbij de Gebreni, de lichttoren op de (Hidri) rotsrifs en het Daksa-eiland draait de Musica zich - oog in oog met de merkwaardige Franjo Tudman-tuiburg - op zijn as en vaart vertrekkensklaar de 'Lucka Uprava Dubrovnik' ofwel de (voor) haven van Gruž binnen, gestalkt door buurboot Ocean Village II.

Bij de ingang van Grad, de omwalde oude stad is meteen duidelijk dat men zowel de 90s-vrijheidsstrijd -na de afsplitsing van de Tito-federatie Joegoslavië- als Vlaming Jan Fabre goed overleefd heeft. Onze Antwerpse kunstenaar en theatermaker ontving tijdens het 60ste Dubrovnik Summer Festival de Orlando Award for best artistic achievement voor zijn theatervoorstelling "Orgy of Tolerance".

Jawel, het (kunstige) Westen staat als na-te-streven-model, mijnheer! In afwachting van hun EU-lidmaatschap begin 2010 betaal je in de 'Parel van de Adriatische Zee' voorlopig nog met de 'kuna'. Maar oorlogs-oefening baart kunst: men rondt voor de dagtoerist vlot hun prijzen nu reeds naar boven af, is meertalig en op economisch vlak snel, goed geraffineerd her- en gereorganiseerd.

Ze 'kunnen' er wat van... in de kleine zijstraten maar ook op het (Jamnica) terras van de Placa-Stradun, de marmeren mainstreet of Dubrovnik's Old City, tevens Unesco-werelderfgoed.

Gemengde gevoelens dus in de Balkan. Het bohemer-vooroordeel gaat hand in hand met hun huidige (EU)-inhaalbeweging. Wist je trouwens dat Kroatië 1185 eilanden heeft, de kustlijn inclusief de eilanden 5790 km lang is? Kroatië het thuisland is van de vulpen, de stropdas, de zeppelin en dat Marco Polo geboren zou zijn op het eiland Korcula? De slimste mens achterna!

Zin in een panoramawandeling onder de hete middagzon hoog boven op de stadswallen? Deze dorstige tocht geeft je alvast een beter zicht op de vele vernielingen 'veroorzaakt door de agressie van het Joegoslavische leger, Serviërs en Montenegrijnen' tussen najaar '91 en voorjaar '92. (zie damageplan hieronder)

Nog meer faits-divers ontdekt ad hoc: naast de traditionele en dagelijkse zeer verzorgde fruitmarkt, het windowshoppen for tourists, de aflossing van de stadswachten.

De ijs-hoorntjes van het Poklisar-kraam in de oude haven zijn voor mij - een ervaringsdeskundige in deze koude materie - een welkome en ware afwisseling op 4-uurtjes en middernachtbuffetjes aan boord.

Of wat van één mini-cruise rondom het Lokrum-eiland, het met-lege-flessen-muziekmaken-recital met gitaarbegeleiding of een avondvullende openluchtfilm met Mickey Rourke in het kader van het jubilerende jaarlijkse Summer Festival?

Klinkt als K zoals in Kunstig Kroatië. Het inspireerde de Ierse schrijver Bernard Shaw dusdanig. Want hij schreef na zijn bezoek en (werk)verblijf ooit 'those who look for a paradise or want the garden of Eden on Earth must come to Dubrovnik'.

Dat mijmerde ook Hoogvlietse Sandra , zij is de enige Ollandse MSC-medewerkster aan boord; te brave Belgen staan dit jaar niet op de loonlijst. Het goedlachs meisje zal 'et' immers goed geweten hebben... ze begeleidt deze cruise-route tot en met eind oktober om dan werkend tot voorjaar 2010 te overwinteren op wekelijkse cruisetochten tussen Brazilië, Uruguay en Argentinië én ... terug.  Ontzettend!...leuk? Keep smiling.

vrijdag 21 augustus 2009

Mare Nostrum (6) - Katakolon & Olympia

Na een rustig nachtje rond Peloponnesos (een van de 13 Griekse regio's) vaarden we de kleine haven van Katakolon binnen samen met de nieuwe Noordam (links) van de beroemde Holland America Line.


Volgens mij zijn deze berths (aanlegkades) gloednieuw en speciaal aangelegd om cruiseverkeer te promoten. Het spookdorpje telt slechts 600 zielen! Eén lange (winkel) hoofdstraat verbindt kerk met school en langs het dorpsplein bezoek je het Municipal Museum of Ancient Greek Technology. Meer dan een mondvol.

Via hoofdstad Pyrgos bereikten we na een busrit van 30 km een weelderig begroeide (hars) vallei, waar de rivieren Alpheüs en Kladeos bij elkaar komen.

Hier ligt het oude heiligdom van Zeus, ter ere van wie de Panhelleense Spelen werden gehouden. Een echte stad was Olympia niet, de enige vaste bewoners waren priesters en tempelpersoneel. Heden vervangen door gidsen en eigenaars van souvenirwinkels.

Het uitgestrekte opgravingsveld van Olympia is dermate getekend door de verwoestingen van vele aardbevingen en overstromingen.

Maar samen met wat Vlaamse verbeeldingskracht en de Helleense pancartes van onze (wederom vrouwelijke) gids kan je een exact beeld vormen van dit unieke Unesco-werelderfgoed.
Het heiligdom omvat de imposante resten van de tempels gewijd aan Zeus en Hera. Daarnaast het eerste en originele Olympische (stofferige) sportstadion zonder ovale atletiekpiste, het gymnasium en het altaar waar men elke vier jaar de Olympische vlam ontsteekt.

Tijdens een ceremonie vat een fakkel vuur door het felle zonlicht met spiegels op de toorts te concentreren. Welness en spa's avant la lettre in de vorm van Griekse baden en thermen, luxe verblijfsvilla's en verwen-hotels ronden deze goddelijke olympische sportsite af.

Aan de andere kant van de Kladeos-rivier ligt het huidige nieuwe Olympia met alleen maar een snelle neus voor de tijdelijk passerende cruise-toerist. Sinds Santorini blijven ook hier de talloze juwelenwinkeltjes ons achtervolgen. Ze overvallen ons overvloedig.
En vanmiddag hadden we voor het eerst last van jonge (drinkgeld) bedelaartjes tijdens het terrassen aan de Katakolon-kade.


Ondertussen vermaakte men zich aan boord met fruit-carving, zwemmen, fitness of languit achterdeckchair-zonnen met de laatste Griekse eilanden als achtergronddecor.

We verlieten de Ionische zee met het eiland Kefalonia en Ithaka aan bakboord en in vizier het piepkleine Atokos-eiland (foto) aan stuurboordzijde richting Lefkada.
En vanavond konden we extra blinken tijdens het tweede gala-diner met een nieuwe (namaak) Armani-riem van 8€ en traditionele Griekse (namaak) zilveren ring (afgeprijsd tot 10€): in Olympia moet je nooit afdingen maar Musica mondeling melden is 't codewoord voor 'prijsverlaging', of zeg maar... de enige en juiste prijs dokken!

Onze tweede vaste table-waiter uit Indonesië schitterende wezen- en weergaloos met het zoveelste overdadige dessert.
Het nakende middernachtbuffet indachtig... richting Republika Hrvatska: vanaf begin 2010 lid van de Europese Unie.
We, maar vooral zij zullen er wel bij varen...

donderdag 20 augustus 2009

Mare Nostrum (5) - Piraeus & Athene

Griekenland is geschiedenis, van alfa tot omega. Start met de letter A zoals in Athene. (Sleepboot) Armadores II loodst ons de haven in.


Zoals elke (wederom oranje) ochtend maken de dekmatrozen de buitendecks Vivace (13) en Capriccio (14) klaar voor de zonnekloppers, poolers en jacuzzi-fans. Het zal 'n drukke dag worden!


Ik schilderde Piraeus voorafgaand en onwetend af als een broeierig wespennest van verkeerd vervoer, als de (wereld)voorhaven van het vieze oude vervallen luchtvervuilde Athene. Schijn bedriegt en berust steevast op persoonlijke ervaringen van andere wereldburgers in spe.

Maar mede dankzij de Olypische Zomerspelen van 2004 werden veel van deze (voor)oordelen van de kaart geveegd. Athene is heden een kosmopolitische metropool met metro voor z'n  vijf mio inwoners.

We waanden ons plots terug in de tijd. Flashbacks over onze middelbare opleiding Latijn-Grieks. De nuttige lessen literatuur en esthetica brachten vandaag een duidelijk tastbaar en visueel zinvol bewijs. Kunstfilosofie met hoofletter K.

Na een algemeen verkennende grote-ring-rond-rit kregen we na 150 brede trappen via de monumentale Propyleeën toegang tot het Akropolis-complex.

Deze 156 meter hoge tafelberg van de Griekse hoofdstad is sinds jaar en dag in renovatie: in de steigers staan de tempel Anthena Nike, het Erechtheion én de restauratie van het Parthenon lijkt uitzichtloos. Dat kan niet gezegd worden van het aangeboden natuurlijke panorama.

Het nieuwe en oude Athene ontvouwt zich in volle glorie met voorop het Dionysustheater, het Odeion van Perikles en het originele (1896) Panathinaiko-stadion downtown.

Dankzij het jaarlijkse verlof en onder de hete middagzon is het aangenaam rustig in de binnenstad met zijn typische overheidsgebouwen, klassieke museagroene tuinenprestigieuze pleinen en wereldse winkelstraten.

De originele Plaka is the place to be and to see.
It's like a village within the city.

Terug aan boord tafelen we uitgebreid à la carte in restaurant L'Oleandro en mijmeren we tijdens het dagelijkse tussendoortje op achterdek 13 over onze vervlogen middelbare schooltijd.

Inderdaad we hebben de bakermat van de democratie vandaag her-ontdekt. Nog even links over de schouder kijken....

En route naar meer kultuur te Katakolo, aan de voet van Olympia, dé bakermat van de sport. De (eind)streep nadert... de letter S!