vrijdag 18 november 2005

De Tijd staat stil

Mijn vader is onlangs gestorven.

Onze laatste uren samen voor zijn eind,
toen pas werd plots mijn grote wereld klein.

Afscheid nemen deden we samen stil en sereen bewust,
je had steeds je best gedaan, je kon nu eindelijk op rust.

Ik heb je niet verloren, daarvoor gaf je mij teveel.
Wat je me laatst zei, blijf ik nog steeds horen:

'van wat ik ben, ben jij een deel.'

Je bent nu overal aanwezig in wat ik doe, in wat ik laat.
Jij werd voor mij een zegen, waarvan het spoor steeds verder gaat.

M'n weg is nog lang maar ik nam meteen een nieuwe start,
Dankbaar blijven volhouden en dat is afgesproken oprecht uit het hart.

Je hebt eindelijk de geruststellende grens bereikt met je laatste kracht,
het gaat ons allen wel want je levensopdracht is volbracht.

5 juni 1929 - 12 november 2005


dinsdag 1 november 2005

Tot in de kist

En daar is ie dan, veel te laat, de herfst. Maar net op tijd om de mistroostige sfeer van deze gevreesde feestdagen te kleuren. Toasten en troosten bij de dierbaren: vergane R&Rll-gloriën of zoek je nog een begraafplaats om je laatste pot chrysanten te dumpen uit sympathie?

Gisteren bekroop me voor het eerst een bevreemdend maar niet beklemmend gevoel van bewustwording. Met de wetenschap dat er na ons niemand meer zal zijn om ons te kisten blijkt vergangelijkheid relatief en overroepen door sentiment.


Gedeelde pijn, gedeelde smart, gemeend spontaan of al dan niet fake maar opgekropt. De klok tikt steeds sneller voor iedereen. M'n noodzakelijke voorgangers, zij die er nog meer dan een poos willen maar niet kunnen zijn, schouder aan schouder verantwoordelijk dat besef indachtig back to my roots. Hoe zou het volgend jaar zijn rond deze tijd?

Want elk jaar gaan in België een paar tienduizend mensen het hoekje om: zo?n veertig procent van hen wordt gecremeerd en de rest begraven, maar in beide gevallen is de doodskist een onmisbaar attribuut. Het zou zonde zijn mocht je ? die bij leven verwoed gesorteerd en gerecycleerd hebt ? mee verantwoordelijk zijn voor de grond- en watervervuiling die een biologisch slecht afbreekbare kist met zich brengt. Nee, dan de dooskist: volledig gemaakt uit gerecycleerd, met zuurstof gebleekt papier en natuurlijke lijmsoorten. Kwestie van het leven na uw dood niet uit het oog te verliezen.